Journey to Iran: preparations

Alea jacta est. On January 16, while traveling through the US, I received an invitation from the Institute for Advanced Studies in Basic Science in Zanjan, Iran, to participate in the thesis defense session of a former student.

Going to Iran? Some people advised me not to go to that "vicious country"; others said that it would be an interesting experience... But in that time, the Iranian-Dutch woman Zahra Bahrani (45), was sentenced to death; she was hanged in Tehran on January 29, while we were enjoying a trip to the Monterey Aquarium (see previous Blog). The Dutch governement froze all official contacts with Iran’s “barbaric regime”. Should I go?

In what country was I travelling? Since April 2008, the US carried out 1,099 executions; 3,283 inmates (half of them white) are “on death row” and almost 70% of the people are in favour of the death penalty, although alternative sentences are getting more in favor...

After reading that, I decided to accept the invitation.

With this picture of the late Iranian-dutch Zahra Bahrami, I want to commemorate the more than three thousand people on death row in the US and the people executed in Iran on the occasion of their new year (86 according to Amnesty International).

Visa. When calling the Iranian Enbassy in The Hague I thought the voice was talking a familiar language: hebrew! Later, in the office where women have to wear headscarfs, I heard the greeting "Sálom", resembling the Israeli "Shalóm" (and not the Arabic "Salam").

From where does the Iranian hatred against Israel come? I know that some European historians and Arab leaders and movements (eg. Hamas) deny the Holocaust. But how can a president of a large country as Iran join them? Is it just a helpless act of bullying Israel?

I have many more questions about Iran:

From where does the strong devotion to God come? I know it is not a secular state like ours, where politics and religion are separated, and where we still maintain a "Queen, by the grace of God"....

Why, after chasing the Shah in 1979, did most people accept from Ayatollah Khomeini that there would be an Islamic Republic based on the rules of "one God"? An acceptation that may again occur after the present revolts in the Arabic countries. There were many dissidents that left Iran or were imprisoned after 1979: Will I still be able to see signs of this former opposition? Will I meet people that regret to have accepted the political involvement of the Ayatollah's?

We will see.

Journey to Florida, Texas and California

 From where in the world did the fear come for anthropogenic production of greenhouse gases and climate change?

Certainly not, it seems, from the regions through which we have been travelling: Florida (Vero Beach, January 16 to 23), Texas (Austin, January 23-26) and California (Palo Alto and Granite Bay, January 26 to February 8). Nowhere one can observe any restriction in driving cars (although smaller cars can be observed, even Smarts!), eating large amounts of meat or consuming clean water. California is the world's 19th largest polluter, but this is perhaps not too bad when considering that it is also the world's leading agricultural and food-production region.

Super Bowl football in Arlington, Texas: a Pittsburg "Steeler" dives on a Green Bay "Packer". 

But who can be afraid here? Has not everybody become immune to threats, "super-force" and violence? Watching the Super Bowl XLV ("Steelers" against "Packers; February 6th) on TV one becomes overwhelmed by the velocity and ferocity of the advertisements between the shots of the game.

  

-------------------------------

Florida, Vero Beach: Our host, A.Z. brought us to luxurious West Palm Beach where we visited the Norton Museum of Art. On the way back we passed MacArthur Beach State Park and saw Roseate Spoonbills "between" the skyscrapers. Apart from such nature parks the whole east coast of Florida seems one huge parkland built up with houses or castles and gardens. The parkings at the malls, however, looked rather empty in this high season.....

Lidie and A.Z. in MacArthur State Beach Park on Floridas east coast.

-----------------------------

Texas, Austin: With our host Jim W. we visited the places where we had stayed in 1982/3. During my seminar at UT, I tried to explain that DNA regions within the bacterial nucleoid cannot move fast or "jump" (see "Jumping Frog" below.).

Following a long discussion, James W. drew our attention to the famous Eisenhower farewell address on January 17, 1961. In this speech Eisenhower is speaking truthfully about the military industrial complex that seems to drive America to war again and again in the name of security. We have to watch this movie fully later at home, but for now I wonder whether Iranians and Arabs that see this movie would be confirmed in their fear and hatred against the US.

Rudy's Country Store and Bar-B-Q in Austin, Texas: incredible good meat, relatively cheap and in huge amounts.

-----------------------------

 California, Palo Alto: When driving from the airport at San Jose to Palo Alto, I saw a huge construction that seemed to be very modern and I wondered whether it represented a NASA station. Our host, L.B. told us, however, that it was an hangar built in 1933 to contain an airship larger than the Graf Zeppelin. The colonel brought us to Moffet Federal Airfield where we visited the museum.

Lidie and LB in front of Hangar One at Moffet airport.

Insert: In the museum I found for the first time a picture (silhouette) of a Japanese Navy-O, the plane that shot the Jeep in which my father was sitting (Tjilatjap, Java; March 5, 1942).

California, Granite Bay: Bob W., principal engineer at Fugro West Inc. in Sacramento CA, warns that dutchmen have to be modest here. Around Sacramento exist areas 6 m below sea level protected by levees (dikes), in a water system larger and more complex than in Holland! Responsible for the safety of the levees here is the US Army Corps of Engineers (compare with the dutch Rijkswaterstaat). According to BW the inefficiency of this large administrative and executive organization that also has to deal with the environmentalists is unbelievable.

From a presentation on the comparison of Dutch and American levee safety approaches.

Bo and Els W. brought us to Calaveras County where Mark Twain wrote his humorous story of the Jumping Frog:

"'Maybe you don't,' Smiley says. 'Maybe you understand frogs and maybe you don't understand 'em; maybe you've had experience, and maybe you ain't only a amature, as it were. Anyways, I've got my opinion, and I'll resk forty dolars that he can out jump any frog in Calaveras Country.' It was R. D'Ari who suggested to me the connection with "jumping spots": fast moving, fluorescent DNA regions in bacterial cells, which in my view cannot exist....

Visit to Israel-4

"Elijah’s melons" and some history

La Condamine wrote in his report “Observationson mathematiques et physiques faites dans un voyage de Levant en 1731” about his visit to Jerusalem (see Blog post Oct. 31): “Des pierres, de la grosseur & de la figure d’un pois, que j’ai ramassées dans un champ voisin de Jerusalem, ou elles sont fort communes, quoique’elles soient depuis long-temps recherchées par les Voyageurs.“.

When I told this to Hazorea’s archeologist Dr. Dror Ben-Yosef, he immediately said that these must have been “Elijah’s melons” or “lapides Judaici”. It is the name applied to stones of light brown flint outside, hollow inside, and lined with quartz crystals or chalcedony, the geological "geodes".

See the web site for the myth about Elijah and his melons.

Apparently, at his time La Condamine did not hear much about the origin of these stones.  The first voyage account of the nature of Elijah’s melons I found is from 1849 when Maxime du Camp travelled to the Red Sea.

The grapefruit-sized “Melon of Elijah” (geode) shown to me by Dror Ben-Yosef of kibbutz Hazorea. Were these the stones found by La Condamine?

Laatste dag in de kibbutz, half 6: tegelijk met de melodieuze kreten van de Bulbul, klinken in de verte de vier achtereenvolgende schoten, die in de visvijvers de vogels moeten verjagen.

In de afgelopen week van de viering van Channoch’s 70ste verjaardag, hebben we verschillende plaatsen bezocht. Allereerst Nazareth, waar we in de overdekte markt (sukh) de smid Naddaf Fouad (70 jr) terugvonden. Net als vorig jaar kocht ik weer een paar van de door hem gesoldeerde blikjes en olielampjes. Hij vertelde dat het niet goed ging en dat veel winkeltjes gesloten waren vanwege de economische crisis. Hij had echter een oude vriend op bezoek, ook een Christen-arabier, zodat ik hem niet veel kon vragen. Ik beloofde hem volgende keer terug te komen. Beneden aan de Sukh spraken we met een plaatselijke bewoner over het grote bord met een reclame-spreuk voor de Islam. Bij al het christelijke geweld hier kon dit er wel bij. Dat vond onze Nazarether ook; hij ging niet naar de moskee en was niet gewoon te bidden, maar de Koran had wel gelijk: wij zullen de “loosers” zijn!  

We bezochten in Zichron Ya’akov het huis van de familie Aaronson  die geschiedenis maakte vóór en tijdens de Eerste Wereldoorlog. Volgens N. Grover (Jerusalem) waren de Joden onder Turks bewind er beter aan toe dan in Europa gedurende diezelfde eeuwen. Dit ondanks onderdrukking in Palestina en ondanks de door Sarah Aaronson gesignaleerde, Armeense genocide, die nog steeds niet door Nederland, noch door Israel erkend wordt. Wellicht is de geschiedenis van Israel niet te begrijpen zonder het tijdperk van het Ottomaanse rijk (1517-1917) te kennen.

De smid Naddaf Fouad in de sukh van Nazareth.

Volgens een bewoner van Nazareth, die niet gewoon was te bidden en niet naar de moskee ging, had de Koran altijd gelijk. Volgens hem had dit bord daarom geen protesten gegeven.

Ook bezochten we Jerusalem, waar bij de Westmuur de Israelische oppermacht wel heel erg voelbaar is, maar waar het in de Arabische sukh economisch goed leek te gaan. We spraken op de trappen van de prachtige Damascus Poort Arabische studenten die niet ontevreden leken te zijn…….

Ga ik in het vliegtuig nog eens het boek van Dries van Agt lezen? Nu met andere ogen? Het is me wel iets duidelijker geworden hoezeer hier “de Arabieren” gediscrimineerd worden; net als bij ons. Maar zij láten zich ook discrimineren door hun door de Koran-gedicteerde opstelling, die maar heel langzaam veranderd (zie de artikelen in de Haaretz, International Herald Tribune van de laatste dagen). Ondertussen, gelegitimeerd of niet, dendert de Israelische economische, culturele en militaire trein met grote snelheid voort….

Visit to Israel-3

De “Jordan Experience”

Op weg naar Eilat (en Petra) reden we op 1 november oostwaarts naar de Jordaan-vallei. Na Beit She’an, ten zuiden van het meer van Galilea en op de hoogte van Jenin, kwamen we de West Bank binnen; er was nauwelijks een checkpoint. Opvallend waren de uitgestrekte kassen-complexen aan de Jordaanse kant van de rivier. Blijkbaar hadden ze daar genoeg water.

Hoe makkelijk kom je hier bij Beit She’an (route 71) de grens over en hoeveel contact zou er zijn tussen de Palestijnen van de West Bank en die van de East Bank? In een restaurant van het Joodse dorp (settlement) Argaman kwamen we twee Franse jongens tegen die in een oude 2CV via Turkije, Syrië en Jordanië bij Beit She’an de grens waren overgekomen; ze waren van Parijs op weg naar Jerusalem. In 1965 was Channoch M. samen met een vriend óók in een oude 2CV via dezelfde route naar Israel gekomen; alsof er in die 45 jaar niets veranderd was; behalve dan de grensovergang. Die was in 1965 nog in Oost-Jerusalem bij de Mandelbaum Gate.

Frouke (left) and Channoch M. with the 2 French guys and their “Deux Chevaux”. They had passed the Jordan border at Beit She’an,  just as Channoch had done with his 2CV 45 years ago! As if nothing had changed…..

Hoewel Jordanië en Israel vrede tekenden in 1994 is de grensovergang tussen het Hashemitische Koninkrijk Jordanië en Israel verre van open: mopperend moesten (Amerikaanse?) toeristen met hun te grote koffers een stuk niemandsland van 100 m lopend oversteken. Aan de Jordaanse kant heerste een gemoedelijkere stemming.

Rijdend langs Akaba, de enige havenstad van Jordanië, viel het op hoeveel er gebouwd werd; het leek Israel wel. Anders dan Eilat is Akaba door een 4-baans autoweg verbonden met de hoofdstad Amman; er reden echter voornamelijk vrachtauto’s en bussen met toeristen.

Hoe zit het met de verhouding tussen de Jordaniers en de Palestijnen nadat de laatsten (de PLO) in 1970 met harde hand door het Jordaanse leger verdreven werden (de Zwarte September) en Jordanië in 1988 alle administratieve banden met de West Bank had verbroken? Ik vroeg het onze chauffeur, Atya Jamra uit Akaba, die ons van Petra naar het nóg indrukwekkender Wadi Rum en later terug naar Akaba reed.

Allereerst benadrukte hij dat Palestijnen en Jordaniers voor hem één volk zijn. Wel zijn er twee identiteiten, die van de Palestijnen, meest landbouwers, en die van de Bedouinen. Hij beschouwde zichzelf als een Bedouin, hoewel hij in de stad leeft met één (?) vrouw en 6 kinderen (hij sprak van 3 kinderen en 3 meisjes). Mohammed, die ons in een Jeep door de Wadi reed, leek een échte Bedouin: Tot op zijn 10^de jaar had hij in de woestijn in een tent gewoond voordat zijn ouders naar het dorp Wadi Rum verhuisden.

Verder bevestigde Atya dat, net als bij ons, de dagelijkse kranten-meldingen van de Israelische nederzettingenpolitiek grote boosheid veroorzaken. Het bewees volgens hem dat Israel eigenlijk geen vrede wil en geen Palestijnse staat. “Die zal er niet komen zolang jij en ik leven”, zei hij berustend.

The Sinai Rose Finch, seen in Wadi Rum everywhere near water.

Atya knoopt Lidie een hoofddoek om in Bedouinse stijl.

Op de rots heeft Mohammed via zijn mobiel contact met…… 

Atya, om te zeggen dat we eraan komen.

Visit to Israel-2

From Neil Safier, author of the book about La Condamine “Measuring the New World”, I received the 27-page report La Condamine wrote about his journey to the Levant in 1731. It appears that he had indeed been to Jerusalem, where he found stones with the form and size of peas, and to Mount Carmel where some stones resembled petrified melons and olives…. No mentioning of the people he met.

First page of La Condamine’s report on his visit to North Africa, Palestine and Constantinople. No mentioning of the people he met.

Bezoek aan Israel-2

(see for translation: http://www.google.com/language_tools?hl=en)

Wat Dries van Agt ( in “Een Schreeuw om Recht”, 2009) schrijft over het “foute Israel” liegt er niet om!  Bladzijde na bladzijde worden de misdaden van de Israeliers opgesomd en besproken, zoals bijvoorbeeld de in 1948 veroorzaakte vlucht van Palestijnse bewoners (al-Nakba). Als de Yom Kippur-oorlog van 1973 ter sprake komt begint het idee te knagen dat er iets in van Agt’s betoog ontbreekt. In deze onverwachte oorlog sneuvelden 2500 Israelische soldaten, werden er 15000 gewond en waren Golda Meir en Moshe Dayan tot wanhoop gedreven. Maar voor van Agt is alleen de disproportionele reactie van Israel die erop volgt het vermelden waard. Verontwaardigd volgt een verdere opsomming van wandaden en uitspraken, informatie die vaak door Israelische media verkregen is (o.a. door B’Tselem). Onjuist lijkt me zijn beschrijving van de economische toestand in Arabische steden en op de Westbank, waar ik tijdens mijn vorige bezoek toch vooruitgang en zelfs enige welstand meende te kunnen zien.

Van Agt is wel consequent: hij vindt (p.268) dat de Zionisten begonnen zijn met het verdrijven van de Palestijnen. En dus is het gewetenloze Israel de eerst-verantwoordelijke en voor altijd de hoofd-schuldige. Hoewel hij de problemen wel noemt (p. 316) lijkt het van Agt niet veel te kunnen schelen dat de Sjiitische Hezbollah en de Sunnitische Hamas zich laten steunen door Iran dat de Holocaust ontkent.

Ik lees dit allemaal in het vliegtuig naar Tel Aviv. Vanwaar mijn onwil om tóch zijn kant niet te kiezen? Omdat ik dan rechtsomkeert zou moeten maken, terug naar Nederland, waar geen sprake is van verkapte slavernij of discriminatie van Moslims?

Op het prachtige vliegveld worden we opgewacht door Chanoch M., die ons naar de welvarende, niet-religieuze en “linkse” Kibbutz Hazorea (‘de Zaaier’) brengt. Hij woont daar al meer dan 40 jaar met Mirjam, dochter van één van de oprichters. Deze mensen, allemaal twintigers, begonnen hun avontuur in de moshav Hadera, trokken vervolgens naar de Turkse caravansérail (‘khan’) bij de plaats Yoqne’am en richtten tenslotte in 1936 de kibbutz Hazorea op een nabijgelegen stuk land (200 ha), dat zij kochten van een Efendi-landeigenaar in Beirut.

Een “linkse” kibbutz betekent politieke verbintenis met de Meretz-partij, de bereidheid om zich terug te trekken tot de grenzen van 1967, het erkennen van Palestijnse zelfbeschikking en het mogelijk maken van een Palestijnse staat. Hieraan houdt de kibbutz nog steeds vast, hoewel elders de laatste jaren steeds minder mensen deze mening zijn toegedaan.

Left: White pelicans above the fishponds of the Kibbutz. Right: With a "motorized", female Goshawk  (Accipter gentilis) the people of the kibbutz try to chase away the many birds, e.g. the white egrets.

Van Agt betoogt met vele voorbeelden dat Israel in werkelijkheid geen vrede wil. Maar hoe zit het met de Palestijnen? Ook voor hen heeft er altijd een “groot Islamitisch Kalifaat” bestaan, het heilige land van Mohammed, dat nooit door moslims aan ongelovigen kan worden afgestaan. In het verleden heeft Israel wel degelijk vrede getekend, eerst met Egypte (Anwar Sadat, 1979), later met Jordanië (koning Hussein, 1994). Maar dit waren beiden seculiere personen, die het beste met hun volk voor hadden en niet in het verleden wilden blijven steken. Ook Arafat was seculier, maar die durfde niet tegen zijn godsdienstige moslim onderdanen in te gaan en volgde hen, bijvoorbeeld met de invoering van een nieuw onderwijsprogramma, waarin tot de jihad wordt aangemoedigd.

Ik moet weer denken aan wat Naema Tahir (zie vorige post) gezegd heeft: dat religieuze moslims zó in het verleden leven dat zij veranderingen in het heden moeilijk kunnen accepteren.  Misschien te vergelijken met sommige groepen van de Joodse Chassidim, die de staat Israel niet erkennen? Met zulke mensen is het schier onmogelijk tot overeenkomsten over de toekomst te komen.